به طور کلی، عصاره های گیاهی با کیفیت بالا و عصاره استاندارد شده در معاینه ادویه ها استفاده می شود، زیرا می توان تثبیت های دینامیکی را برای ثبات مشاهده کرد، اگرچه پودرهای ادویه معمولی تغییر می کنند.
شرایط کشت، برداشت، فرآوری و نگهداری گیاه مبدا ممکن است بر روی مقدار فیتوکمیکال در یک عصاره گیاهی استاندارد تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، مقدار روغن فرار استخراج شده از گلبرگ های رز بسته به زمان برداشت آنها به طور قابل توجهی متفاوت است. اگر میخواهید عصارهای گیاهی داشته باشید که همیشه حاوی مقدار یکسانی از یک فیتوکمیکال خاص باشد، باید آزمایشی روی ترکیب انجام دهید و غلظت آن را با استفاده از روشهای خاص تا حد از پیش تعیینشده تنظیم کنید. ما به کل تعامل به عنوان "نرمال سازی" و کنسانتره بعدی به عنوان "خارجی عادی شده" اشاره می کنیم. همانطور که می بینید، استانداردسازی هزینه بیشتری دارد اما محصول بهتری به شما می دهد.
می توان گفت که استانداردسازی اثرات متعددی دارد. گیاهان و کنسانترههای خانگی ممکن است دارای فیتوکمیکالهای مختلف با تأثیرات دارویی بسیار متنوع در بدن انسان باشند. ما میتوانیم فیتوکمیکالهای مفید را از آنهایی که برایمان جالب نیستند، از طریق فرآیند استخراج جدا کنیم.
علاوه بر این، استخراج گیاه به جای مصرف قسمت های بی اثر آن منطقی است و ارائه و استفاده از آن را آسان تر می کند. تمرکز با استاندارد کردن یکسان نیست. هدف اصلی استانداردسازی این است که اطمینان حاصل شود که مصرف کنندگان در هر بار استفاده از محصول، مقدار یکسانی از اکتیو مصرف می کنند. این چیزی نیست که عصاره های غیر استاندارد بتوانند ارائه دهند.
استفاده از عصاره های استاندارد مزیت قابل توجهی را برای مصرف کنندگان فراهم می کند، مشروط بر اینکه فیتوکمیکال هایی که در عصاره موجود است و مسئول منافع پیش بینی شده هستند، شناخته شده باشند. در صورت امکان، مصرف کنندگان باید همیشه مکمل های غذایی حاوی عصاره های استاندارد را ترجیح دهند.